Siatkówczak

Siatkówczak niedziedziczny wywoływany jest mutacją w pojedynczych komórkach siatkówki, stanowi większość przypadków tego nowotworu, dotyczy zawsze jednej strony, nie jest przekazywany dziedzicznie, jest jednoogniskowy oraz nie daje nowotworów wtórnych. Natomiast genetycznego, czyli dziedzicznego siatkówczaka obserwuje się w ok. 40% przypadków. Siatkówczak rośnie bardzo szybko, wyprzedzając czasami rozwój naczyń krwionośnych, co często wywołuje ogniskową martwicę tkanki guza oraz zwapnienie guza. Martwica niekiedy jest tak duża, że siatkówczak zanika samoistnie. Objawy siatkówczaka to rubeoza tęczówki, wysięk ropny, wylew krwi, woloocze, zapalenie tkanki łącznej oczodołu i wytrzeszcz oczu. Siatkówczak rozrasta się za pośrednictwem naczyń krwionośnych błony naczyniowej. Nacieka poza gałkę oczną przez nerw wzrokowy i poprzez przestrzeń podpajęczynówkową, czasem nacieka twardówkę i szerzy się w całym oczodole. Daje przerzuty do węzłów chłonnych przedusznych i szyjnych, a nawet dległe przerzuty, np. do mózgu czy kości czaszki (oraz innych kości). Bardziej zaawansowane postaci siatkówczaka powodują zaćmę, jaskrę wtórną oraz samoistne pęknięcie gałki ocznej. Wyróżniamy trzy typy tego guza: endofityczny, czyli guz rosnący do wnętrza gałki ocznej, widoczny jest jako biało-kremowa kula, wypełniająca prawie całą gałkę oczną, o różnej wielkości, nawet do 2 cm średnicy; egzofityczny, czyli guz rosnący pod siatkówką i powodujący jej odwarstwienie; rozsiany, czyli guz rozsiewający  komórki  nowotworowe  w  ciele szklistym,  trudny do rozpoznania i mylony z zapaleniem wnętrza gałki ocznej, dotyczący zwykle dzieci w wieku 5-7lat. Rozpoznanie siatkówczaka: badanie okulistyczne dna oka, oftalmoskopia pośrednia z użyciem wziernika obuocznego, badanie USG, pozwalające ocenić wielkość guza oraz zróżnicować go z innymi chorobami, tomografia komputerowa w celu zlokalizowania mas guza, który przekroczył już gałkę oczną.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy siatkówczaka